Czego uczą się studenci politologii i jak to koresponduje z przywództwem politycznym?

Pole badawcze nauk o polityce ogniskuje się wokół kilku podstawowych zagadnień, będących w najbliższej relacji z przywództwem politycznym. W zależności od stanowiska autorów wskazuje się na kilka bądź kilkanaście działów czy też subdyscyplin, będących często równocześnie nazwami przedmiotów dydaktycznych na kierunku politologia. Nie znajduje się jednak wśród nich bezpośrednio zagadnienie przywództwa politycznego.

            Standardy kształcenia dla kierunku politologia na studiach I stopnia nie wskazują bezpośrednio na przedmioty związane z omawianym problemem. Skupiają się przede wszystkim na treściach podstawowych jak nauka o państwie i prawie, nauka o polityce, myśl polityczna, systemy polityczne oraz grupie treści kierunkowych . Także na studiach II stopnia nie ma wyodrębnionych problemów związanych z przywództwem politycznym zarówno w grupie treści ogólnych dotyczących teorii polityki, metodologii badań politologicznych, ruchów społecznych, jak i kierunkowych .

Grupa treści kierunkowych dla studiów I stopnia obejmuje kształcenie w zakresie: Najnowszej historii politycznej; Historii politycznej Polski XX wieku; Systemu politycznego Rzeczypospolitej Polskiej; Partii politycznych i systemów partyjnych; Administracji publicznej; Samorządu i polityki lokalnej; Marketingu politycznego; Polityki społecznej i gospodarczej; Stosunków międzynarodowych; Integracji europejskiej; Statystyki i demografii; Organizacji i zarządzania.

            Grupa treści kierunkowych dla studiów II stopnia zawiera: Historię instytucji politycznych; Filozofię i etykę polityki; Socjologię polityki; Psychologię polityki; Komunikowanie polityczne; Decydowanie polityczne; Prawo Europejskie.

            Podobieństw między problematyką przywództwa politycznego a treściami kształcenia można doszukiwać się w wielu przedmiotach nauczania. Na podstawie funkcjonujących programów studiów, bazujących na standardach kształcenia możliwe jest włączanie do treści nauczania odwołań podejmujących zagadnienie przywództwa politycznego w kontekście następujących przedmiotów i kształcenia w zakresie:

  • nauki o państwie i prawie – naród i jednostka oraz ich relacje w rozwoju historycznym;
  • systemów politycznych – pozycja głowy państwa; pozycja rządu i premiera;
  • marketingu politycznego – kreowanie wizerunku polityków, partii i programów politycznych;
  • organizacji i zarządzania – motywowanie i zarządzanie potencjałem społecznym oraz władza i przywództwo w organizacjach;
  • teorii polityki – teorie władzy politycznej;
  • ruchów społecznych – ruchy społeczne jako forma działania zbiorowego (przywódcy i zwolennicy);
  • filozofii i etyki polityki – teorie źródeł władzy (władza i autorytet);
  • socjologii polityki – socjologiczne pojęcia państwa, władzy i polityki, elity polityczne;
  • psychologii polityki – psychologia władzy i przywództwa politycznego, forma i style przywództwa politycznego; psychobiografie przywódców politycznych;
  • decydowania politycznego – przedmiot i podmioty decydowania politycznego.

 

Zasygnalizowane powyżej powiązania mają za zadanie ukazać wieloaspektowość przywództwa politycznego. Bazując na wyznacznikach stworzonych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie można jednak wyraziście powiązać tytułowej problematyki ze standardami nauczania na kierunku politologia.  Z pośród treści kształcenia bezpośrednie odniesienie się do przywództwa politycznego ma jedynie miejsce w kontekście psychologii polityki. Kładzie się w niej nacisk na to zagadnienie i dokonuje rozróżnienia trzech płaszczyzn, w których powinna być realizowana dydaktyka. Psychologiczny aspekt władzy wiąże się z przywództwem politycznym, co jak można przypuszczać determinuje style oraz wpływa na psychobiografie przywódców politycznych w kontekście studium przypadku. Zatem tytułowy aspekt w myśl standardów nauczania wyrasta bardziej z psychologii niż innych subdyscyplin politologii.

            Niemniej jednak warto przyjrzeć się bliżej powiązaniom przywództwa politycznego z podstawowymi zagadnieniami badawczymi i dydaktycznymi politologii. Wśród głównych obszarów wymienia się systemy polityczne, systemy partyjne, systemy wyborcze, stosunki międzynarodowe. W każdym z nich bezsprzecznie istotną rolę odgrywają następujące kwestie: głowy państw i szefowie rządów, przywódcy partyjni, kandydaci na najważniejsze stanowiska oraz główni aktorzy i decydenci kształtujący politykę zagraniczną i stojący na czele organizacji międzynarodowych. Zbieżność ze sobą tych tematów, tak jak i zapewne bardzo wielu innych jest oczywista.

Fragment z: M. Hartliński, Przywództwo polityczne. Wprowadzenie, Olsztyn 2012.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s